Als de dijken breken

Over het ongemak van de darmpatiënt.

Vanmorgen las ik per toeval op de Facebook-pagina van een collega het krantenartikel ‘Het ongemak van de darmpatiënt’ van Steven De Foer (De Standaard). Een schokgolf ging door mij heen. Niet alleen was het artikel heel herkenbaar, bovendien bleek het ook een onderwerp waar ik al langer een blog wilde over schrijven maar eigenlijk nooit de moed voor gevonden had.

Steven De Foer beschrijft de gevolgen van darmziektes op het leven en de relaties van wie het heeft. Het blijft toch iets beschamend, zaken die te maken hebben met slecht functionerende darmen. Je daarover kwetsbaar opstellen is nooit evident. Ik schreef er nooit eerder écht openlijk over omdat ik eigenlijk ook gewoon niet verengd wil worden tot enkel dat. Het beheerst mijn leven al genoeg. En daarbij, ik ben zoveel meer dan dat. Alleen hangt er ook steeds een Zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Andere beeldspraak is beter van toepassing, maar is net ‘te plat’ om hier te gebruiken.

Officieel heb ik volgens de artsen géén probleem. Alles zit tussen mijn oren volgens hen. Toegegeven, ik heb me nooit echt goed laten onderzoeken, maar toch, je verwacht toch iets meer professionalisme en begrip van een arts. Zeker omdat ze niet kunnen verklaren waarom na het eten van bepaalde voedingsmiddelen mijn dijken breken. Ik heb het totaal niet in de hand: ofwel overvalt het me onverwacht als ik godweetwaar met iets bezig ben (uitgesteld effect), ofwel is het daar meteen na het eten (direct effect). Zelden is het een trage reactie, meestal heeft het meer weg van een allergische pletwals.

Altijd een allesbehalve plezante verrassing dus, waarbij ik meestal het eerste uur niet meer uit het kleinste kamertje geraak. Ik treed niet in detail, maar vaak is het écht huilen van het ongemak, de pijn en soms zelfs van de schaamte. Bestond er maar een stop om het tegen te houden. Maar dat bestaat dus niet.

Familie, vrienden, collega’s weten waaraan ik allergisch ben en wat ik moet mijden. En ze houden er ook écht rekening mee. Bijna overal waar ik ga, is er in een alternatief voorzien voor mij zodat ik geen problemen krijg achteraf. Ik zeg het hen te weinig, maar ik vind dat echt fantastisch. Ik neem het nooit zomaar als vanzelfsprekend. Ik verwacht het zelfs niet, ik zou het perfect begrijpen als het te veel moeite is. Maar hoe hartverwarmend en ontroerend is het niet om te zien dat mensen je echt een welkom gevoel willen geven ook al heb je een mankement. Ik kan hen daar eigenlijk niet genoeg voor bedanken – en ik zou dat eigenlijk ook meer moeten zeggen. Bij deze: dikke dankjewel familie, vrienden, collega’s.

Tegenwoordig heb ik het een plaats gegeven en is het gewoon een onderdeel van mijn zijn, maar het is lang héél erg moeilijk geweest: gênante ‘ongemakjes’ op de trein, in de auto of op de fiets; dagen op voorhand vasten bij verre verplaatsingen; zelfs geen auto- of treinritten meer durven doen (en al zeker niet in een overvolle trein stappen, het toilet zou maar eens onbereikbaar moeten zijn); of gewoon ziek worden van de stress voor zo’n verplaatsing. Ik bleef zelfs weg van vergaderingen omdat ik de afstand niet kon overwinnen of niet wist of er wel een toilet aanwezig was in de vergaderplek. Het ging soms onwaarschijnlijk ver. Want het zal je maar overvallen dat er geen toilet in de buurt is. De horror. Je kunt je die angst niet voorstellen als je het niet zelf meegemaakt hebt.

Enkele jaren terug was het verschrikkelijk gesteld met mij, zowel fysiek als mentaal. In die periode bereikte mijn darmprobleem een dieptepunt. Het nog ongezonder eten als emotioneel gevolg van mijn verzwakte mentale en fysieke toestand én de stress op het werk zorgden voor een hoogst onaangename lawine aan latrinebezoeken. Zeker de vele verre verplaatsingen voor mijn toenmalige werkgever begonnen steeds zwaarder op mij te wegen, zowel fysiek (ik slikte hele strepen Imodium) als mentaal door de gigantische stress die erbij kwam kijken. Ik werd stilaan een man op de rand van.

Uiteindelijk koos ik voor de weg vooruit én eruit: terug verhuizen naar de vertrouwde omgeving in Sint-Baafs-Vijve én een nieuwe werkgever zoeken. Toch duurde het nog drie jaar vooraleer ik terug enigszins rust vond, zowel fysiek als mentaal. Maar ik blijf waakzaam, want de darmproblemen zijn niet weg. Ze zijn immer aanwezig – meestal onverwacht, altijd dodelijk gênant.

Is alles dan shitty in mijn leven? Verre van hé. Ik ben een potige kerel, immer enthousiast en gedreven, boordevol energie en vitaliteit. Ik heb een mooie en uitdagende professionele carrière én een goedgevuld privéleven. Ik doe ook écht alles wat ik wil en sta positief in het leven. Ik ben meer dan enkel een man met extreem gevoelige darmen. Sinds ik het steeds opener communiceer is de schaamte weg en kan ik het gelukkig stilaan een plaats geven. Ik vond zo ook een beter evenwicht in mijn leven, mee dankzij mijn fantastische wederhelft en grote liefde M. En ja, ik heb mijn eetgewoonten drastisch moeten aanpassen, maar ik kreeg in ruil wel veel meer levenskwaliteit. En beetje bij beetje herwin ik mijn vrijheid: stevige staptochten (in 2016 zelfs 1.172,05 kilometer), fikse fietsritten (in 2016 zelfs 4.850,37 kilometer) én zelfs nu en dan een verre verplaatsing, het gaat terug. Al is de rol toiletpapier en de Imodium steeds binnen handbereik. Altijd en overal. Je kan maar nooit weten.

Advertenties

Gepubliceerd door

Bert De Smet

Hippe historicus, fervent fietser, wilde wandelaar. En whiskyfan, metaladept, klimaatstrijder. Ook: directieteam @academiewaregem | mn mening, mr venyn in baard · http://about.me/bertdsmet

Een gedachte over “Als de dijken breken”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s