’t Ware Heem

Afgelopen paasweekend nam ik één van de grootste stappen uit mijn leven. Na dertig jaar overtuigd Senteboasneire verhuisde ik naar Waregem. Ik vond als expliciet heiden opnieuw, net zoals drie jaar geleden toen ik van Leuven terugkeerde naar Wielsbeke, Stille Zaterdag de meest geschikte verhuisdag (uit respect voor de grote geloofsijver van mijn meetje mét hoofdletters). Mijn wederhelft en ikzelf zochten en vonden eind 2016 ons Ware Heem in, jawel, Waregem. Oorspronkelijk het heim van opperman Waro, nu ook onze thuis.

Nochtans was die stap verre van evident. Akkoord, we wilden onze eigen woning, ons eigen stekje, iets dat helemaal van ons was. En de komende vijfentwintig jaar ook een beetje  van de bank natuurlijk. Dat ‘van ons’ was ontzettend belangrijk: niet langer huren, niet langer afhankelijk van de grillen van sommige verhuurders, niet langer niet kunnen doen wat je wil in je stek, enz. Nu is het echt van ons en kunnen we eindelijk alles inrichten zoals we het zelf willen. Heerlijk!

Maar toch. Het was geen gemakkelijke beslissing in mijn honkvast en met heimwee gevuld hoofd. Dertig jaar Sint-Baafs-Vijve, dat gooi je niet zomaar weg. Ik was verknocht aan de pracht van mijn pittoreske plattelandsparochie, aan de inwoners, aan de politieke intriges, aan het vrijwilligersleven, aan de plaatselijke middenstand, aan alles eigenlijk. En dan neemt je leven een keer die je eigenlijk niet gepland had: je koopt een huis. In Waregem. Van alle plaatsen.

Ja. Dat laatste lag toch gevoelig eigenlijk. Ik had wel mijn middelbare school gevolgd in het college van Waregem en werkte dan wel al drie jaar in de fantastische kunstacademie van die stad, toch was ik niet echt voorzien op een levenslange verhuis naar een stad. Gelukkig hoeft dat niet echt. Waregem blijft toch altijd een beetje een veredeld boerendorp. Maar, dat besef ik steeds meer: al bij al is het wel een gezellig, dynamisch en best wel mooi veredeld boerendorp.

Niet langer ’s avonds na de werkdag kunnen passeren langs mijn (groot)ouders. Niet langer elke dag langs mijn geliefde André Demedtshuis kunnen fietsen. Niet langer naar mijn gekende adressen kunnen wandelen om iets kleins te halen. Mij niet langer kunnen moeien met de plaatselijke politiek. Niet langer actief betrokken kunnen zijn bij wat er allemaal gebeurt in mijn geboortedorp. Het zijn echt die kleine dingen die het afscheid moeilijk maken. Nochtans zijn het bijna allemaal dingen die ik perfect nog kan doen, hetzij door een ommetje te maken, hetzij door mijn sociale media als strijdwapen in te zetten (al werd ik wel de dag dat ik verhuisde onmiddellijk ontvolgd door de grootste politieke formatie –zo zie je maar hoe snel je quantité négligeable bent).

Nu, het was na dertig jaar tijd om stilletjesaan eens vanonder die kerktoren weg te trekken. In mijn geval zelfs letterlijk nadat ik de laatste drie jaar de buur van het buitenverblijf van de Goedheilige Man in Wielsbeke was. Het was echt tijd voor een nieuwe start in mijn leven. In ons leven. En in onze nieuwe thuis viel alles op zijn plaats. Een fijn, ruim huis, mét mooie tuin én aangename veranda. Op wandelafstand van de kunstacademie en op een vlotte rijafstand van de werkplek van de wederhelft. Dicht genoeg bij het centrum om er genieten van te hebben, ver genoeg om er geen overlast van te hebben. In een rustige ‘residentiële’ wijk. Dicht bij mooie fiets- en wandelpaden. Echt alles klopt hier. Behalve dan dat het niet in Sint-Baafs-Vijve ligt.

Waar ooit een grote open akker lag, staat nu onze stek. Ons Ware Heem. En daar genieten we ten volle van. Het is echt alles wat we zochten. En het biedt ons alles wat we nodig hebben. Sint-Baafs-Vijve laat ik niet los, dat kan ik nooit, maar ik neem er wat meer afstand van. Ik vind het sowieso terug al fietsende en stappende. Of als actief bestuurslid van het André Demedtshuis en de Hondenzwemming. Daarbij, hoe zou ik het ooit kunnen loslaten? In Sint-Baafs-Vijve, daar ‘ligt geen steen, groeit geen boom, die ik niet ken’, zoals schrijver-dichter André Demedts het zo mooi verwoordde. Die maakte trouwens ook rond zijn dertigste de overstap van Sint-Baafs-Vijve naar Waregem.

Nu maar hopen dat Waregem ons met open armen ontvangt. Misschien worden we deze keer dan wel uitgenodigd op de welkomstreceptie voor nieuwe inwoners hier. In tegenstelling tot in Wielsbeke. Een ding is dus wel duidelijk nu: dag Wielsbeke, hallo Waregem!

Advertenties

Gepubliceerd door

Bert De Smet

Hippe historicus, fervent fietser, wilde wandelaar. En whiskyfan, metaladept, klimaatstrijder. Ook: directieteam @academiewaregem | mn mening, mr venyn in baard · http://about.me/bertdsmet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s