Afscheid van een decennium heemkunde

Over jeugdig enthousiasme. Een illusie armer zijn. En falen als vrijwilliger.
(Ik heb lang getwijfeld of ik dit bericht – dat ook een mail naar ‘mijn’ bestuursleden van de Wielsbeekse heemkring is – wel zou delen op mijn blog. Maar het is beter zo. Dan ben ik in het reine met mezelf. En zie ik mijn eigen falen onder ogen.)

Ik nam dit jaar een sabbatjaar voor mijn vrijwilligerswerk. De omstandigheden in de kunstacademie waar ik stafcoördinator ben, waren ontzettend moeilijk. Acht van mijn vijftien administratieve medewerkers waren langdurig thuis, met kanker, rugoperatie, trombose, overlijden van een kind, enz. Bovendien is ook onze algemeen directeur langdurig met ziekteverlof. Dat zorgde ervoor dat de afgelopen maanden vooral in het teken stonden van het draaiend houden van de administratie én de kunstacademie. Dat was slopend, zowel fysiek als mentaal. Niemand had me hierop voorbereid als kersverse leidinggevende. En die leerschool was en is verdorie hard. De statige eik kreeg flink wat klappen, maar knappen deed hij niet. En zal hij overigens ook niet doen, daarvoor sta ik te sterk in mijn boots. Wel is daardoor ook de blik op mijn eigen leven drastisch veranderd.

Na tien jaar bestuurslid en ruim drie jaar voorzitterschap van de Wielsbeekse heemkring is het genoeg geweest. Ik heb het heemkundig vrijwilligerswerk de eerste jaren met ontzettend veel enthousiasme gedaan, maar ik moet nu durven toegeven dat die oorspronkelijke begeestering de afgelopen jaren weggedeemsterd is. Mijn voorzitterschap kwam voor mezelf rijkelijk te laat – op een moment dat mijn leven in volle verandering was (nieuwe werkgever, verhuisperikelen, enz.). Ik heb daardoor mijzelf ook nooit goed van mijn taak als voorzitter kunnen kwijten. Integendeel, ik was veel te weinig betrokken, had veel te weinig tijd om er echt mee bezig te zijn, was nooit op de vergaderingen, liet mijn bestuursleden in de steek en heb gewoon ook nooit het verschil kunnen maken. En daar heb ik eigenlijk wel spijt van, maar de omstandigheden en de gevolgen daarvan waren wat ze zijn. Ik verdien een dikke onvoldoende als voorzitter. En dat is meer dan terecht.

Het is daarom nu tijd om – met spijt in het hart, maar toch met volle overtuiging – ontslag als voorzitter (en bestuurslid) van de Wielsbeekse heemkring te nemen. Ik heb fantastische kansen gekregen en prachtige dingen gedaan (de redactie van het Leiesprokkels-Jaarboek, de restauratie van het glas-in-loodraam in Den Aert, de erfgoedactiviteiten, de vernieuwing van het André Demedtsmuseum, de opstart van het erkenningsproces Vlaams immaterieel cultureel erfgoed voor de Hondenzwemming (wat ik overigens zeker zal afwerken), enz. – allemaal zaken die ik in de schoot van de heemkring mocht doen en waar ik bijzonder veel plezier en eer heb uitgehaald). Maar nu is het vat af. Is het op. Is het genoeg geweest.

Het keerpunt was voor mij het Ambassadeurschap Heemkunde Vandaag. Ik was ontzettend trots toen Heemkunde Vlaanderen-voorzitter Fons Dierickx mij belde met het heuglijke nieuws dat ik de eerste laureaat met die eretitel zou worden in 2014, een klein jaar nadat ik voorzitter was geworden. Mijn geluk kon niet op. Ik heb toen – denk ik – één van mijn beste speeches ooit gegeven, boordevol enthousiasme, dynamiek, overtuiging. De reacties waren vaak heel erg positief, maar véél te vaak ook gewoon negatief, alsof ik het niet verdiend had. En misschien was dat ook wel zo. Misschien kwam die eretitel gewoon te vroeg. Had ik nog veel te weinig bewezen. Was ik een veel te fletse voorzitter. Waren er andere mensen in de erfgoedgemeenschap heemkunde die het veel meer verdienden dan die 28-jarige heavy metal-snotneus.

Hoge bomen vangen veel wind, dat weet je bij zo’n erkenning. Maar van sommige naaste kennissen had ik het toch niet verwacht. Dat heeft me heel erg gekwetst. En vanaf toen sputterde mijn heemkundig enthousiasme. Ik had mezelf te veel blootgesteld, net zoals nu trouwens, en dan krijg je klappen. Ik was eerst een illusie armer, daarna wist ik even niet meer welke invulling ik aan mijn heemkundig engagement moest geven, vervolgens kwam het sabbatjaar en nu voel ik aan het einde daarvan dat het een hoofdstuk is dat ik moet afsluiten. Omdat de Wielsbeekse heemkring een fantastische voorzitter verdient. Het is hard om te erkennen dat ik die niet ben of kan zijn, maar het is soms beter om jezelf buiten spel te zetten, dan door je onkunde een hele vereniging kapot te maken. Ik wil niet zo’n voorzitter zijn. Ik ben in dit geval zelfs helemaal geen voorzitter. Enkel een van zijn voetstuk gevallen Ambassadeur.

 

Advertisements

Gepubliceerd door

Bert De Smet

Hippe historicus, fervent fietser, wilde wandelaar. En whiskyfan, metaladept, klimaatstrijder. Ook: directieteam @academiewaregem | mn mening, mr venyn in baard · http://about.me/bertdsmet

Een gedachte over “Afscheid van een decennium heemkunde”

  1. Een schrijfsel met zeer veel zelfkennis. Je schuwt de eerlijkheid niet. Kwetsbaarheid in afwisseling met doorzettersgeest. Elke vork gaat plooien van het zware gewicht.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s