Een valse start

Over tragisch nieuws verwerken als leider.
22 juni, 20.37 uur.
12 september, 19.30 uur.

Twee tijdstippen die in mijn academiegeheugen gegrift staan. Twee ogenblikken ook waarvan ik nog precies weet wat ik toen aan het doen was: die avond in juni keek ik naar een aflevering van Thuis, afgelopen maandag zat ik gezellig aan tafel met mijn wederhelft. Voor de gelegenheid had ze ovenheerlijke patatjes in olie gemaakt. Mét kalkoenschnitzels.

Twee tijdstippen waarop de tijd stil viel. Twee momenten waarop ik alleen maar onmacht voelde. Twee keer had een veel te jong iemand het tijdelijke voor het eeuwige geruild. De één bewust, de ander aan het leven vastklampend. De één een talentvolle collega, de ander de elfjarige dochter van een medewerker en een enthousiaste leerling van onze kunstacademie.

Twee keer moest ik als directielid van de kunstacademie het tragische nieuws vertellen aan collega’s, leerlingen, ouders. Twee keer had ik liever de beker aan mij laten voorbijgaan. Hoe communiceer je in hemelsnaam zoiets? Welke woorden gebruik je? Wat zeg je aan de betrokken families? Ik weet nog altijd niet of ik het juist aangepakt heb. Je zegt uiteindelijk maar iets waarvan je denkt dat het de juiste woorden zijn. Toen ik in de kunstacademie startte, had ik nooit gedacht dat slecht nieuws brengen een inherent onderdeel van mijn job zou gaan uitmaken. Misschien maar goed ook, ik was anders nooit gestart.

Elke keer opnieuw loop ik er dagen ambetant van. Uit onmacht. Omdat ik heel erg meeleef met mijn collega’s, met mijn medewerkers, met de getroffen families. Ik ga dan normaal gaan stappen of gaan fietsen, op het uitputtende af. Met deze nazomer loop ik echter alleen maar kans om zelf iets te krijgen. Dus bleef ik afgelopen dagen thuis tijdens mijn vrije momenten. Alleen word ik dan dus blijkbaar ietwat ongenietbaar ’s avonds. Mijn wederhelft weet dat. Ze begrijpt dat. En gelukkig brengt ze ook terug rust in mijn koortsachtige kale knikker.

Dat er in het voorjaar twee medewerkers én een directielid met kanker geconfronteerd werden (waarvan één iemand vecht voor zijn leven); dat één van mijn medewerkers een trombose had; dat mijn tante bijna stierf aan een herseninfarct én dat één van onze collega’s uit het leven stapte, het maakt het er de afgelopen maanden niet gemakkelijker op om er als leidinggevende telkens opnieuw te staan. Je hoopt ‘een nieuw schooljaar, een nieuw begin’, maar je krijgt gewoon opnieuw een mokerslag van jewelste, een pandoering waar je dagen niet goed van bent. Van een valse start gesproken.

Al maanden probeer ik het onbreekbare net te zijn waar mijn team, mijn collega’s, keer op keer met hun volle gewicht op mogen vallen. Je moet er als leider immers altijd blijven staan, onbuigbaar, ondanks je eigen kwetsbaarheid. Ik geloof in kwetsbare leiders, ik ben zelf relatief open op dat vlak, maar het mag nooit betekenen dat je onmacht, boosheid, verdriet of angst laat gedijen in je team. Je moet die zaken vanuit je eigen kwetsbaarheid omzetten in een hernieuwde, positieve dynamiek, hoe moeilijk ook.

Vandaag had ik het zelf gewoon gehad. Ik durf dat eerlijk zeggen. Hele dagen zit ik vast in mijn bureau om steeds maar weer de problemen van de dag op te lossen. Noodzakelijk, absoluut. Maar vanmiddag was het genoeg geweest. Ik had frisse lucht nodig, verandering van omgeving. Ik sprong op mijn fiets en trok naar enkele afdelingen. Ik had me in een vorig blogbericht (Een nieuw begin) voorgenomen dat meer te doen, dus als vandaag toch zo’n klotedag was, waarom dan maar niet wat afdelingsbezoeken inplannen de rest van de dag?

En dat het verdorie deugd heeft gedaan. Na alle miserie, verdriet, onmacht, geklaag en gezaag en eindeloze to do-lijstjes eens uitwaaien op de fiets en onwaarschijnlijk hartelijk ontvangen worden in de bezochte afdelingen, het maakte mijn dag weer beter. Uiteindelijk blijven we als collega’s, als team, elkaar altijd opvangen. Ik ben echt ontzettend dankbaar dat ik een fantastisch team heb, zowel in Waregem als in onze afdelingen, dat er voor elkaar is op momenten als deze. Vandaag besefte ik meer dan ooit dat niet alleen ik hen opvang, maar zij ook mij. Gelukkig maar, want de weinige keren dat ik een close encounter met den tarmak had waren altijd bijzonder hard. En meestal ook niet voor herhaling vatbaar.

Tijdens de tocht huiswaarts fietste ik de longen uit mijn lijf. Het laatste restje frustratie verdween. Met excuses aan de jongedame die nogal angstig wegdook met haar fiets. Ze dacht waarschijnlijk dat ik haar wou overvallen. Ik zie er echter niet altijd zo woest en wild uit hoor, jongedame, ik doe gewoon alsof.

Advertisements

Gepubliceerd door

Bert De Smet

Hippe historicus, fervent fietser, wilde wandelaar. En whiskyfan, metaladept, klimaatstrijder. Ook: directieteam @academiewaregem | mn mening, mr venyn in baard · http://about.me/bertdsmet

6 gedachten over “Een valse start”

  1. Inderdaad Bert, soms wou ik ook dat dit enkel een angstige mallemolen was. De realiteit is echter, op dit moment, nog erger. Niet meer mal maar wreed. Gelukkig hebben we enkele mensen waarop gerekend kan worden en ben ik ontzettend blij dat jij een warme, luisterende collega ( lees leider) bent. Heb ik je hiervoor al ‘ dank je wel’ gezegd ? Bij deze !

    Liked by 1 persoon

    1. Bedankt, Pat! Doet deugd me dat te lezen. Veel sterkte ook voor jou uiteraard. En dank om zo nu en dan ook eens naar mijn gezaag te luisteren 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s