Dekselse druïden

Over heidense riten, spiritualiteit én een vrij nuchtere en rationele knaap.
Op vrijdag 19 augustus kreeg ik een speciaal sms’je: ‘morgen om 15u30 inwijding grove hier. Duurt 1u, je mag er ook bij zijn als je wilt’. Ik liet het mij geen twee keer vragen: ik stuurde snel terug dat ik aanwezig zou zijn. Een uitnodiging voor een paganistische rite, hoeveel keer maak je dat immers mee? Zeker omdat die dekselse druïden houden van geheimzinnigheid. Als je dan niet snel genoeg je handen nederig omhoog heft ter meerdere eer en glorie van hun heidense goden en dankbaar hun uitnodiging aanvaardt, dan misloop je misschien wel iets unieks.

Ik had in het verleden – door de heidense thematiek van flink wat zware metalen – nog wel heidense feesten bijgewoond. Die waren echter altijd ‘zakelijk’ van aanpak. De eigentijdse mens ziet alles door een te rationale bril en vertaalt oude rituelen daardoor ook vaak té modern. Daardoor ontbreekt vaak de magie. Ik was dus heel erg benieuwd of die druïden, die ik in het verleden al te vaak en al te graag afschreef als new age hippies, die magie wel konden oproepen in hun rituelen. Wie weet wat voor effect had dat op mij, een vrij nuchtere en rationele knaap?

De dag na het sms’je kwamen we met een zevental mensen samen voor de inwijding van de grove**. Hoewel ik nog altijd een afkeer heb van aan bomen wenende new age hippies ging ik toch met een relatief open geest naar dat druïdistisch ritueel. Het kon immers beter meevallen dat ik misschien altijd gedacht had. Nu, over het hoe, waarom, wanneer (tijdstip van de dag, want dat speelt ook een rol) en waar (‘een plek die me best wel vertrouwd overkwam’) kan en mag ik niet veel vertellen. Te veel vertellen is slecht voor de mystiek, weet je wel. Erg vind ik dat niet, want die stiekeme bedoening draagt net bij tot de speciale sfeer van het gebeuren.

Zeven mensen. Een erg kleine groep. Het nadeel? Je kan je niet wegsteken. Het voordeel? Je kan je niet wegsteken. Deelnemen aan het ritueel is dus je enige optie. Je wil niet de Grote Sfeerverpester zijn. Het is een figuur die ze blijkbaar echt niet op prijs stellen, die dekselse druïden. Er zat dus maar één iets op: mij open stellen voor de rite. En ik moet zeggen: ik ging er zowaar in mee. Doordat je actief participeert, kom je bijna automatisch in de juiste sfeer. Heel bizar vond ik dat. Ik ben erg rationeel en vind die zaken vaak maar zweverig gedoe. Toch was ik verschillende keren compleet weg van de wereld. Het was alsof er een oneindige rust over mij viel, alsof ik alleen op de wereld was, met alleen de natuur, tromgeroffel en keelklankengezangen om mij heen. Die zweverigheid voelde verdorie fantastisch aan, wie had durven denken?

Een druïde kent geen tijd, hij manipuleert die. Het uurtje werd al gauw dik anderhalf uur. Toch voelde het te kort aan. Na een hectische werkweek weg zijn van de wereld, één worden met de natuur, het voelde bevrijdend aan. Het had van mij nog uren mogen duren. Ik zat vol energie, was precies helemaal herboren. Ik was nadien echter overtuigd van de magie van de rite, heel vreemd vond ik dat. Ik moet ook mijn mening over die dekselse druïden herzien. Ze zijn soms wat zweverig, zeker tijdens hun rituelen, maar achteraf bleek het toch vooral een aangename kerel te zijn die eigenlijk best wel met zijn beide voeten op de grond stond.

Was het voor herhaling vatbaar, dat druïdistisch ritueel? Ik denk het wel ja. Ik heb er heel veel rust en tegelijk energie uit geput, maar het was soms op het randje van het té zweverige voor mij. Natuurlijk komen die dekselse druïden niet zo heel veel samen, het moeten al speciale dagen zijn. En in tegenstelling tot de katholieken hebben ze niet veel van die feestdagen. Gelukkig vind je de elementen die mij meest bevielen (het tot rust komen, het uit zichzelf treden) ook terug tijdens meditaties. Ik ga mij daar dus ook maar eens aan wagen. Omdat het steeds moeilijker is om als van nature natuurmens overeind te blijven in een maatschappij die alleen maar focust op prestatie, vluchtigheid en ontworteling. Onthaasten, we doen het te weinig. Veel te weinig.

O ja. Of we daar in ons nakie rond een kampvuur gedanst hebben, daar mag ik niet op antwoorden. Of er rare kruiden aan te pas kwamen evenmin. Het is een kwestie van mystiek, weet je wel.

**Een ‘grove’ is overigens de benaming voor een groep bomen, dicht bij elkaar gegroeid, met veel struiken en planten onder. Dit natuurlijke fenomeen lokte veel ontzag uit bij de oude culturen die spraken van heilige bomen en sacrale plaatsen. Die natuurlijke ‘groves’ werden spirituele plekken van groot religieus belang bij de Germanen, Noren, Kelten, maar evengoed bij de Baltische, Griekse en Slavische volkeren. Het gebruik van ‘groves’ is zelfs gekend bij indianenstammen in Noord-Amerika en in India, Japen en West-Afrika. De ‘grove’ – als woord meer dan 1.000 jaar oud – is een universeel fenomeen, al wordt het gebruik ervan tegenwoordig vooral geassocieerd met druïden.

Op de speellijst: Einar Selvik. Begonnen als drummer Kvitrafn bij de satanische black metal band Gorgoroth herontdekte Einar later zijn heidense wortels via het Noorse folk project ‘Wardruna’, een knap staaltje spiritualiteit. Einar Selvik maakte voor het akoestische ‘Wardruna’ zelf de typische Noorse inheemse viking-instrumenten wat de muziek extra krachtig maakt. Deze spirituele muziek brengt je automatisch in hogere sferen, als je je er voor openstelt tenminste. Als voorbeeld het nummer ‘Odal’, verwijzend naar de erfgoed-rune. De serie ‘Vikings’ maakte overigens ook gebruik van de muziek van Wardruna. In 2016 schreef Einar Selvik samen met Ivar Bjornson van black viking metal band Enslaved het fantastische ‘Skuggsja. A Piece for Mind & Mirror’, een muzikaal overzicht van 200 jaar Noorse geschiedenis. Op kosten van … jawel … de Noorse overheid. Omdat naast vikingen ook zware metalen daar inherent tot hun cultuur behoren. Als voorbeeld het schitterende titelnummer ‘Skuggsja.

Foto: Fragment uit de serie ‘Game of Thrones’ waarin Eddard ‘Ned’ Stark, heer van Winterfell, knielt voor de heilige boom van zijn voorvaderen. Een verwijzing naar het gebruik van ‘groves’ in de riten van oude culturen.

Advertenties

Gepubliceerd door

Bert De Smet

Hippe historicus, fervent fietser, wilde wandelaar. En whiskyfan, metaladept, klimaatstrijder. Ook: directieteam @academiewaregem | mn mening, mr venyn in baard · http://about.me/bertdsmet

3 gedachten over “Dekselse druïden”

  1. Een vol animo geschreven stuk die mij, deksels, zin zou doen krijgen om zo’n ritueel aan ‘den lijve’ mee te maken. Enige restrectie, het mag niet te koud zijn al zou mist in dit decor weer niet mis(t)staan.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s